Een bus te ver

Ben jij visueel beperkt en avontuurlijk aangelegd? Dan hier dé ideale reistip van mijn kant: voor een onvergetelijke vakantie-ervaring. Ga eens alleen met het openbaar vervoer over Utrecht Centraal! Deze aanbieding geldt overigens alleen als je er al een paar maanden niet meer bent geweest.

Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen wat voor een station Utrecht Centraal is, want iedere ov-leek weet dat dit centraal gelegen station groot en druk is en dat ze er, zo lijkt het, nooit klaar zijn met verbouwen en dingen verplaatsen. Daarom heb ik ongeveer een half jaar geleden het hele station, inclusief busstations, doorgenomen met een ergotherapeut van Bartiméus. Het is altijd handig om zo’n plek uit je hoofd te kennen, zeker als je heel slecht kunt zien. Toen ik twee weken geleden vanuit het oosten naar Zeist afreisde voor een boekpromotie, wist ik dus waar ik aan begon. Ik overwoog nog om reisassistentie aan te vragen, maar het blijkt een heel gedoe om een overstap te regelen van trein naar bus. O, het zal vast wel kunnen, maar ik kwam er niet uit. Ik had ook geen zin om er verder achteraan te gaan, want kom op, ik ken dat station praktisch uit mijn hoofd. En al was ik er een tijdje niet geweest, ik had deze reis al eerder alleen gemaakt en het ging zo ongeveer goed, afgezien van het feit dat ik toen de bus miste en twintig minuten moest wachten, maar dat is een klein detail. Bovendien leer je meer van de dingen die fout gaan dan van de dingen die goed gaan. Nu zou het goedkomen, dacht ik. Nou niet dus.

De treinreis verliep uiteraard vlekkeloos, met maar één overstap naar het spoor recht tegenover het spoor waar ik aan kwam. Ik kwam zelfs eerder op Utrecht aan dan mijn reisplanner had voorspeld, duimpje voor de NS. Toen begon de ellende. Ik had blijkbaar niet goed genoeg geleerd van mijn fouten, want ik belandde opnieuw (wat me de vorige keer een gemiste bus opleverde), op bus perron D in plaats van C. Geen paniek, ik had nog genoeg tijd en kon zelfs nu nog een bus eerder nemen dan wat op de planning stond. Ik zou ruim voor tien uur aankomen, dacht ik. Helaas pindakaas, dat feestje ging mooi niet door. Ik had perron C zo gevonden, en om mij ervan te verzekeren dat ik bij C4 stond, vroeg ik aan de buschauffeur welk perron dit was. Hij zei me dat het perron C5 was. Oké, stukje terug dan maar. Ik wachtte en ik wachtte, de bus kwam maar niet. Ik liep naar een bus toe die een eindje terug stopte en vroeg de chauffeur welk perron dit was. C3, zei hij. Ik stond dus tussen C3 en C5 in, dat zou C4 moeten zijn, toch? Nee mensen, we hebben het hier over Utrecht Centraal!

Mijn iPhone wees uit dat de tijd doortikte en ik nu ook al de bus had gemist die ik volgens mijn reisplanning moest hebben. Dag voorsprong van ruim een half uur! Ik begon zo langzamerhand een klein beetje in paniek te raken. Er klopte hier iets niet. En toen kwam er als uit de hemel gevallen een straatverkoper naar me toe die zei: “op de plaats waar je nu staat, daar stoppen geen bussen.” Euh…. Wat? Hij liet me zien waar ik wél moest zijn: blijkbaar was dat klote perron C4 recht achter me. Ja echt, achter me! En hoe had ik dat moeten weten? Het is sowieso een beetje onlogisch, niet dan? Daar stond net een bus die langs de halte kwam waar ik moest zijn. Ik vroeg het nog na bij de chauffeuse. Ik herhaal: ik vroeg het na bij de chauffeuse, komt u langs de Van Renesselaan? Ja, dat kwam ze. Opgelost, zou je denken.

Nou, geloof het of niet, maar het ging weer mis. Ik hoor je denken: hoe kan dat nou, dit was de laatste bus die je moest nemen en dan was je er, toch? Inderdaad, de omroeper riep om: “volgende halte, Van Renesselaan.” Ik drukte op de stopknop, stopknop deed het niet. Ik drukte nog een keer, geen resultaat. Ik ging staan, zo van: ik moet er uit. Ik ben gewoon niet zo’n persoon die dan door de bus gaat roepen dat ik er uit moet. Had ik in dit geval beter wel kunnen doen. Dat mens stopte maar niet. Moet je nagaan, ik had nog expliciet gevraagd of ze langs die halte kwam. Ik zag een andere stopknop bij me in de buurt en drukte die snel in. En net een seconde daarna riep de omroepster de volgende halte om. Godverdomme, ik was een halte te ver mee gereden. Om de schade niet groter te maken dan die al was, stapte ik uit. En daar stond ik dan, in een voor mij totaal onbekende straat. Geen idee waar ik heen moest. Ik vroeg de buschauffeur van de volgende bus die arriveerde of hij langs de Van Renesselaan kwam. Nee, dan moest ik – natuurlijk – de halte aan de andere kant hebben. De arme man was radeloos, wist niet hoe hij mij het beste kon uitleggen hoe ik die halte kon vinden. Een jongeman die een bus later moest hebben, bood aan een stukje met me mee te lopen. Hij hielp me op weg en zei dat ik na de kruising naar rechts moest. Daar dwaalde ik een paar minuten rond, niet extreem in paniek ,maar ook niet extreem gelukkig. En dan was ik ook nog eens het rolpuntje van mijn taststok kwijtgeraakt, ja echt. Een vrouw kwam naar me toe en vroeg of ik hulp nodig had. Ik legde mijn situatie uit en zij stuurde me precies de andere kant op, naar links in plaats van naar rechts bij de kruising. En ja hoor, daar was de bushalte en zo kwam ik toch nog waar ik wezen moest.

Eind goed, al goed, zal je denken. Nou, ik was danig in de war omdat ik nooit met de bus van die kant kom. Toen ik uitstapte stak ik dus niet de weg over, wat je moet doen om bij mijn plaats van bestemming te komen als je van die kant komt. Maar ja, ik ben niet gewend om van die kant te komen dus ik bleef aan deze kant van de weg en raakte zo weer de kluts kwijt, omdat ik me niet kon oriënteren op bekend terrein. Opnieuw wees een vrouw me de weg en uiteindelijk kwam ik, een half uur later dan gepland, waar ik wezen moest. Ik vertrok van huis om zeven uur, kwam aan om half elf. Eindelijk!

Vorige week maandag heb ik ook zoiets meegemaakt, maar toen lag het helemaal niet aan mij. Door een ‘aanrijding met een persoon’ reden er geen treinen tussen Almelo en Hengelo. Daar kan ik me zo aan ergeren, mensen die voor de trein springen. Toppunt van egoïsme. En daar zat ik, gestrand op station Hilversum met Intercity’s die helemaal niet meer reden. Uiteindelijk via Amersfoort gegaan, waar ik een ouder echtpaar ontmoette dat ook naar Enschede moest. Ik ging met hen mee en ze hebben me echt geweldig begeleid. Super lieve mensen! Ik miste mijn presentatie (deel van een eindopdracht waar drie studiepunten aan hangen) en dus moesten mijn groepsgenoten het zonder me doen. Best akelig als zoiets je overkomt in een toetsweek. Overigens verwijt ik de NS niets, ik bedoel, zij zijn genoeg gestraft met het schoonmaken van het spoor, ja toch?

Dus ja, altijd lachen met het openbaar vervoer. Stap voor de lol eens in een trein en kijk waar je uitkomt, of niet uitkomt. Een avontuurlijkere vakantie kun je je niet wensen, zeker niet als slechtziende met een kapotte taststok.

One Reply to “Een bus te ver

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *