Wie bewondert de bewonderaar?

We hebben elkaar drie keer ontmoet, hij en ik, en iedere keer was zowel kort als krachtig. Als een wervelstorm kwam hij voorbij, tintelend van beteugelde energie, en voor ik het wist was hij weer verdwenen en bleef ik met stomheid geslagen achter. Alleen al het feit dat hij uit zichzelf, ongedwongen naar ons toekwam, was een verrassing. Ik vermoed dat hij dat deed omdat hij nieuwsgierig was naar die drie jonge mensen  met een hond, zittend op een speciale plek en niet midden in het publiek, die op een mooie woensdagavond zijn show bezochten. Ik heb al eerder uitgeweid over dit bezoek in het bericht “Parels van de NPO”, dus ik zal jullie er niet nogmaals mee om de oren slaan. Wat ik er alleen nog over kwijt wil, is dat er, alle drie de keren dat ik de studio bezocht, magie was. Magie van het samen iets groots maken. Intieme, prachtige energie, ontstaan door het samenspel van licht, camera, muziek en een opgetogen publiek. Magie, die ik iedereen gun.

Een paar dagen geleden heb ik in één ruk zijn boek, een verzameling van zijn columns uit de VARA-gids, uit gelezen. De kleine stukjes tekst hadden allemaal hetzelfde thema: een Franse zanger van voor mijn tijd, wiens naam ik nooit eerder had gehoord. Ik ging het slechts lezen omdat het van zijn hand was, moet ik met enige gêne bekennen, en ik had het akelige voorgevoel dat ik het halverwege weg zou leggen, omdat het mijn aandacht niet zou kunnen vasthouden. Nou, niets bleek minder waar. Zijn intrigerende en kenmerkende woordkeuze, eigenzinnige omschrijvingen en gevoel van humor, hielden me bij de les en maakten dat ik daadwerkelijk iets heb opgestoken van zijn boek. Het doel dat hij met het schrijven van zijn columns had: de wereld ontvankelijk maken voor de muziek van deze Franse zanger, heeft voor mij zijn uitwerking niet gemist.

En hoewel mijn smaak op vele vlakken erg van de zijne verschilt, kan ik niets anders dan respect opbrengen voor de ongecensureerde passie, waarmee hij zijn bewondering voor deze zanger uitdraagt. Ik wou dat ik dat kon: zonder schroom iemand de hemel in prijzen, zonder bang te zijn wat mijn lezers ervan zouden vinden. Hier mijn eerste, bescheiden poging daartoe. Ongedwongen en ongehinderd door de mogelijke afkeur van anderen, zou ik over hem, en anderen die ik hoog heb zitten, kunnen schrijven. In het dagelijks leven ben ik al een wandelend uithangbord wanneer ik iets geweldig vind, maar op mijn blog ben ik gereserveerder. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik er altijd van doordrongen ben dat alles wat ik online zet, vereeuwigd is.

Matthijs van Nieuwkerk, voor wie dat nog niet door had, is momenteel mijn nietsvermoedende inspiratiebron. Zijn ambitie raakt, en inspireert me. Zijn manier van interviewen, beeldspraak en woordgebruik, doordringen me van alles wat ik nog moet leren. Het klinkt misschien kinderachtig, maar mijn bewondering voor hem gaat verder dan die voor een tieneridool. Ik heb diep respect voor hem. Velen hebben een afkeer van hem door zijn hoge salaris, lyrische, positieve houding en het snelle praten tijdens zijn dagelijkse talkshow ‘De Wereld Draait Door’, die trouwens over ruim een maand weer van start gaat. Nou, ik heb hem ontmoet, en ik was niet verblind door fanliefde. Ik had hem terughoudender verwacht, misschien zelfs een beetje ongeïnteresseerd. Maar nee, praten met hem was als praten met een goede kennis, warm en huiselijk. Daarbij had ik eigenlijk niet verwacht dat ik de kans zou krijgen om met hem te spreken. In de hectiek, met twee vrienden die eveneens slechtziend zijn, zouden we hem nooit kunnen vinden. En dat was ongetwijfeld waar, ware het niet dat hij vrijwillig naar ons toe kwam. Twee keer zelfs, toen mijn vriendin hem vroeg of we na de uitzending met hem op de foto mochten.

Inderdaad, ik bewonder de bewonderaar, en ik ben vast niet de enige. De negatiever commentaren vliegen mij om de oren als ik iets van hem op YouTube opzoek, maar dat zijn natuurlijk altijd de commentaren van schreeuwers, die overal bovenuit klinken. Dus ik lees de commentaren niet meer, ga af en toe naar DWDD en hoop dat mijn wens, een gesprek van langer dan tien minuten met hem voeren, ooit een keer in vervulling gaat. En dan bedoel ik niet een gesprek aan tafel in zijn talkshow, al zou ik daar natuurlijk zeker geen nee tegen zeggen. En waar dat gesprek dan over gaat? Dat weet ik nog niet, want het zal een spontaan gesprek zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *