Politieke participatie, ja graag!

De verkiezingsstrijd werd vorige week afgesloten met een redelijk voorspelbare en toch vernieuwende uitslag. En de afgelopen weken was de kans groot dat je regelmatig om de oren geslagen werd met het cliché: ‘als je niet stemt, moet je ook niet klagen’. Ik ben het zelden zo zeer eens geweest met een cliché. Stemrecht is iets kostbaars, iets dat in lang niet alle landen bestaat. Hoe miniem je invloed ook is met één ingekleurd rood hokje, hij is er. Bovendien, als iedereen denkt dat zijn stem niets uithaalt en thuisblijft, kan de politiek sowieso geen kant meer op. Het is een beetje laat om nu iedereen die dit leest op te roepen te gaan stemmen en als 19-jarige student is die rol misschien ook helemaal niet voor me weggelegd. Toch, het is eigenlijk zo iets bijzonders wat je maar eens in de zo veel tijd kunt doen. Het neemt maar een paar minuten van je kostbare tijd in beslag. Er zijn iedere keer weer zo veel stembureaus dat er vast wel eentje vlak bij je huis is. Wat let je?

En met die vraag – wat let je? – leg ik precies de vinger op de zere plek bij een kleine bevolkingsgroep waar ik zelf ook toe behoor. Voor het grootste deel van de Nederlanders is kiesrecht vanzelfsprekend, misschien wel té vanzelfsprekend. De opkomst lag heel hoog gedurende de afgelopen verkiezingen, maar er waren nog steeds veel te veel mensen die thuisbleven. En ja, misschien was een deel van die mensen wel slechtziend of blind, net als ik. Ons ‘soort’ is ongeveer 300.000 man sterk (volgens De Volskrant) en we zijn dus goed voor ruim vier zetels. Duidelijk een minderheid in dit land. En toch hebben we net zo veel recht om te stemmen als ieder ander. De kieswet geeft aan dat het stemmen voor iedereen toegankelijk moet zijn en dat iedereen zijn of haar stem in het geheim moet kunnen uitbrengen. Nou, dat kunnen wij dus mooi niet. En met wij bedoel ik dan degenen die de minieme lettertjes op dat gigantische stembiljet niet konden lezen. Mijn moeder moest met me mee het stemhokje in om voor mij het desgewenste hokje in te kleuren. Nu heb ík er niet zo veel moeite mee om mijn politieke voorkeur publiekelijk bekend te maken en vind ik het dus zeker niet erg dat mijn moeder het weet. Maar wat nou als je het liever voor jezelf houdt, en dat recht heb je volgens de kieswet, dan zit je mooi in de rats. Ze bieden je op het stembureau hulpmiddelen aan, heb ik vernomen. Hulpmiddelen zoals loops en zaklampen. Hulpmiddelen waar mensen met mijn visus of minder, niks aan hebben.

Waarom kunnen we niet gewoon digitaal gaan? Ja ja, ik weet het, makkelijk te hacken. En toch bizar dat we dingen als internetbankieren, administratie van de zorgverzekering en andere gevoelige zaken wel gewoon online kunnen regelen. Zelfs in dit tijdperk is stemmen tellen met de hand nog betrouwbaarder. Ik kan er echt niet bij. Is er dan écht geen waterdicht systeem te ontwikkelen dat ook nog eens razendsnel de uitslagen kan tonen een uur nadat de stembussen zijn dichtgegaan? Is dat zo ondenkbaar in een tijd van stemherkenning. In een tijd waarin we kunnen inloggen met onze vingerafdruk?

Zeker nu, nu de temperatuur van de aarde en de gemoederen rondom het populisme evenredig toenemen, wil iedereen zijn stem kunnen laten horen. Nu moeten wij visueel beperkten alleen nog de kans krijgen. Beste politici, jullie sporen ons steeds aan om te gaan stemmen, maar zorg dan ook dat we dat onbelemmerd kunnen doen!

2 Replies to “Politieke participatie, ja graag!

  1. Ik snap je punt, zeker. Maar ik zie niet in waarom het nou zo’n groot probleem is. Ik ben keurig geholpen door mensen van de stembus waar ik me bevond. Ik moest ook aan een vrijwilliger daar doorgeven waar ik op stem maar dat vond ik niet erg. Tuurlijkzou het wel fijner zijn om het zelf te kunnen maar daar heb ik wel geduld voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *