Mijn metalen hond en ik

De dogsim

En zo ziet ie eruit: het karretje dat helpt om het lopen met een blindengeleidehond na te bootsen, de zogeheten ‘Dogsim’. Ik heb nu drie oefensessies met dit hulpmiddel achter de rug en hopelijk komt mijn begeleider vanuit Bartiméus snel met een oordeel over mijn vaardigheden tijdens de training. Als dit allemaal goed zit, kom ik weer een stap dichter bij mijn aanstaande, knuffelbare mobiliteitsmiddel. Ik kan echt niet wachten!

We zijn nog niet erg ver in het traject, maar ik heb geduld. Dus ik loop bij iedere training braaf met de nep hond mee, terwijl ik het ding bij de beugel vasthoud en mijn begeleider me leidt door het karretje met behulp van de ‘staart’ te besturen. Afgelopen woensdag heb ik voor het eerst met deze Dogsim in de trein gezeten. We gingen naar Enschede om de route naar mijn nieuwe school uit te zoeken en te leren. Daar liepen we dan, obstakels vermijdend en zoekend naar de goede weg, terwijl het zweet langs mijn rug gutste en ik steeds dorstiger werd. We kwamen allerlei verraderlijke hindernissen tegen, van stille stoplichten tot drukke fietspaden zonder zebra. Uiteindelijk hebben we een redelijke route gevonden, die me weliswaar langs al die obstakels laat lopen, maar voor alles is een oplossing te vinden. Die stille stoplichten schijnen trouwens wél een ingebouwde rateltikker te hebben die wordt geactiveerd door een censor, die je ergens kunt aanvragen. Als je die censor aanzet, gaat het stoplicht niet alleen tikken, maar kun je ook eerder oversteken en krijg je zelfs meer tijd om dit te doen. Het station in Enschede moet niet zo’n groot probleem vormen, omdat er veel geleidelijnen liggen en het niet al te groot is.

Ik reis overigens de laatste tijd veel vaker met de trein of de bus dan eerst. Dit met name omdat het KNGF me daartoe heeft bewogen – ik moet zelfstandig met een taststok mijn weg in het openbaar vervoer leren vinden voor ik er goed met een hond kan functioneren – maar ook omdat het gewoon zo uitkwam. Mijn vriend die ver weg woont, een ontmoeting met medereizigers van een internationaal computerkamp voor blinden en slechtzienden waar ik dit jaar heen ga, het reizen naar de selectiedagen van de opleiding waarvoor ik helaas ben afgewezen… en ga zo maar door. Hoewel ik er eerst een grote hekel aan had, reizen met het OV, merk ik wel dat ik er steeds makkelijker mee word. Ik durf sneller dingen aan mensen te vragen en ben minder bang dat ik in de verkeerde trein of per ongeluk in de eerste klas stap. Natuurlijk, ik blijf nog steeds een beetje nerveus, maar het is veel minder erg dan eerst. Ook biedt het OV een grote inspiratiebron voor de schrijfster in mij. Ik heb nu zo snel nog geen voorbeelden, maar als iemand in de bank vlak voor me in de trein of in de bus zit te bellen, en ik hoor dus een eenzijdig gesprek, dan gaan bij mij de fantasieradertjes vaak wel draaien. Misschien komt er ooit nog een interessant verhaal voort uit een treinreis. De kans is zeker aanwezig, vooral als ik een blindengeleidehond toegewezen krijg en ik nog meer met het OV ga reizen.

Het kan echter nog wel tot in juni duren voordat alle verzekeringspapieren voor de hond rond zin. Ik moet eerst nog actuele onderzoeksresultaten hebben die mijn visuele beperking bevestigen – alsof ik zo’n hond voor de lol aanvraag – en een verklaring van iemand van Bartiméus, mijn super aardige begeleider, dat ik goed met de Dogsim kan lopen. Ze had me verteld dat ik er steeds ontspannener mee ging lopen, dus dat komt waarschijnlijk wel goed.

 

2 Replies to “Mijn metalen hond en ik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *