Meidendingen

Bestand 29-06-16 16 05 51

Ik weet niet precies waarom, maar het verven van het gezicht, ook wel ‘opmaken’ genoemd, trok me nooit zo. Dit heeft niet veel met mijn slechtziendheid te maken, want ik ken meiden met een nog zwaardere vorm van slechtziendheid dan die van mij die wel graag make-up opdoen. Bovendien, nagellak vind ik dan weer wel interessant. Een paar jaar geleden nog experimenteerde ik naar hartenlust met meerdere kleurtjes nagellak op dezelfde vingernagel, wat natuurlijk een zooitje werd. Of ik sprong er wat verstandiger mee om en gebruikte afwisselend twee kleuren, waarbij ik wél iedere nagel van een eigen kleurtje voorzag. Mijn nagels waren mijn trots, hoewel ik een fanatieke nagelbijter was en nog steeds ben. Echter, wanneer ik mijn nagels lakte hielp dat wel tegen het bijten, voor een paar dagen dan.

 

Maar zoals ik al zei had make-up nooit echt mijn interesse. Sterker nog, ik had er een lichte afkeer van. Als iemand mij vroeg waarom ik me nooit opmaakte, wat gelukkig niet vaak gebeurd is, zei ik nooit: “omdat ik geen flauw idee heb hoe ik dat moet aanbrengen en omdat ik het toch niet kan zien.” Dat was de waarheid, maar niet de gehele waarheid. Wat ik altijd zei was: “omdat ik het een belachelijk idee vind om je gezicht te verven. Ik blijf liever mezelf, lekker naturel. Wat heeft het nou voor zin om oneffenheden in je gezicht te maskeren en je gezicht op te leuken met al die poedertjes en kleurtjes? Als je een leuke jongen versiert terwijl je opgemaakt bent en het klikt, dan komt er toch een moment dat je die troep er af moet halen en dan schikt die knul zich de rambam.”

 

Maar, net als bij Facebook, is mijn afkeer voor make-up enigszins afgenomen. Ik ben aan het veranderen merk ik. Mijn leven verandert. Nieuwe kansen, en vooral nieuwe uitdagingen. Tijd dat ik me wat socialer opstel, en dan bedoel ik niet alleen online. Binnenkort verlaat ik, als het goed is, het speciaal onderwijs en moet ik de grote, boze, ziendenwereld in. Laat ik me daar dan maar goed op voorbereiden. Om te beginnen had ik vorige week een door school georganiseerde pep-dag. ‘Pep’ is in dit geval de afkorting voor: persoonlijke, effectieve presentatie. Ik en een groepje vrouwelijke mede-eindexamenkandidaten kregen deze dag aangeboden door school als een soort afscheidscadeau. ’s Ochtends kregen we een workshop non-visueel opmaken en in de middag kregen we kleur- en stijladvies voor onze kleding. Het was erg leuk en leerzaam. Niet dat je me vanaf nu elke dag zwaar opgemaakt rond ziet lopen, ik blijf voorzichtig met dat spul.

Bestand 29-06-16 16 55 25

Sieraden vind ik dan weer wel helemaal geweldig. Ringen, kettingen, armbanden…. Niet te protserig en het liefst zilveren. Maar dan geen nepzilver, want dat wordt veel te snel groen en mijn huid gaat er raar van doen.

 

Want ja, ook al ben je slechtziend of zelfs blind, toch is het belangrijk dat je er goed verzorgd bij loopt. Al kun je het zelf misschien niet (goed) zien, anderen kunnen dat wel. Je lichaam blijft toch een soort visitekaartje. Hoe vervelend ook, de eerste indruk is het belangrijkst wanneer je iemand voor het eerst ontmoet, en die eerste indruk is toch voornamelijk gebaseerd op je uiterlijk, hoe verzorgd je bent, je houding en geur. Dus zelfs al zie je zelf niet hoe je er uit ziet, er op letten is altijd verstandig.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *