Het spoor bijster

Sinds enkele maanden ben ik wat vertrouwder geworden met de grillen van het openbaar vervoer. Het zal voor mij nooit zo’n zorgeloze en comfortabele manier van reizen zijn als het meerijden in de auto van mijn ouders, maar mijn groeiende vaardigheid om te reizen met trein, tram en bus geeft me wel wat zelfstandigheid in handen. Toch kostte het me wat tijd voordat ik in staat was om zonder een maag vol op hol geslagen steekvliegen het station binnen te gaan. Reizen met het openbaar vervoer is per slot van rekening iedere keer weer anders. Ook al leg je, zoals ik nu, elke dag twee keer hetzelfde traject af, het is nooit hetzelfde. De trein kan ’s ochtends bomvol zitten met schreeuwerige studenten, of met vriendelijke forenzen, en ’s middags kun je zo een hele coupé voor jezelf hebben. Ook kan er vertraging zijn, of nog erger, werkzaamheden aan het spoor waardoor je trein niet of van een ander spoor vertrekt.

 Zo’n krankzinnige wijziging van perron is mij vorige week nog overkomen. Het treinverkeer was nog steeds een beetje van slag door een seinstoring die voor het weekend had plaatsgevonden. Gedurende die storing reizen is trouwens niet iets wat ik iemand snel zou aanraden. Toen ik die zekere vrijdagavond – en dan bedoel ik vrijdagavond laat, omdat de treinen toen weer enigszins normaal reden – de trein naar mijn vader nam, werd dat een helletocht met veel vertraging waardoor ik mijn aansluiting miste en moest wachten op een verlaten, voor mij onbekend station zonder mensen om me heen die me eventueel konden helpen.

Maar goed, om weer terug te komen op die perronwijziging, toen ik maandagochtend weer de trein terug nam en verwachtte dat alles bij de NS nu wel weer op rolletjes zou lopen, besloot ik toch maar even voor de zekerheid de ‘OV info’ app te checken, een nieuwe applicatie die de laatste actuele informatie over het openbaar vervoer kan geven. De vertragingen en uitvallen die ik toen voorbij zag komen, ontgoochelde me toch wel een beetje. Niet veel later stelde ik met een gerust hart vast dat deze ontregeling geen invloed had op mijn trein. Die reed gewoon normaal, of toch niet? Omdat ik altijd alles zeker wil weten, checkte ik tien minuten voor vertrek nogmaals de vertrektijd en het perron van mijn trein en kreeg de schik van mijn leven. Opeens was er uit het niets een wijziging van spoor en moest ik dat binnen een tijdsbestek van nog geen tien minuten zien te vinden op wederom een wildvreemd station. Gelukkig was er op dat moment op het zeer rustige station een vriendelijke man in de buurt die me uit de brand hielp en kon ik nog op tijd met de trein mee.

Echter, toen diende het volgende probleem zich aan. Het achterste treinstel reed niet verder dan een bepaalde stad, terwijl ik nog verder mee moest. Ik had dit van te voren al gelezen en probeerde er rekening mee te houden door wat meer voor in de trein te gaan zitten. Toen er een conducteur langs kwam vroeg ik of ik goed zat en hij deelde me mee dat dit niet zo was, vroeg of hij met me mee naar voren moest lopen. Hij zei dat hij terug zou komen en verdween. Een tijdje later waren we inmiddels bijna bij de locatie waar de trein zou gaan splitsen, en ik besloot dat ik dan maar zelf naar voren zou lopen. Mijn expeditie leidde me door twee coupés die godzijdank vrijwel verlaten waren – ik zag mezelf al struikelend en verontschuldigingen mompelend langs benen en koffers worstelen – maar uiteindelijk kwam ik toch voor een obstakel te staan: een deur waarvan ik geen flauw idee had hoe die open moest. Een paar seconden lang stond ik nerveus te dralen voor de deur, opzoek naar een knopje, klink of schuif, en had ook al snel door dat ik naast een hokje van donker glas stond. Dit was blijkbaar het hokje van de conducteur, want opeens klonk er een stem door een boxje dat zei: “aan de rechter kant, daar zit een knopje.”

Toen ik even later zat was ik nog steeds niet helemaal zeker of ik wel ver genoeg naar voren was gelopen. Ik was namelijk niet verder gegaan dan een één of andere blauwe deur waarvan ik niet zeker wist wat er achter zat en dus besloot ik om bij de volgende stop uit te stappen en langs de buitenkant van de trein, de overzichtelijke kant, naar voren te lopen. Zo besloten, zo gedaan. Uiteindelijk ben ik toch beland waar ik moest zijn.

Reizen met het ov is al verwarrend genoeg als je goed functionerende ogen hebt. Moet je nagaan als je slechtziend of helemaal blind bent en je de veranderende tijden op de borden niet kan lezen, niet kan zien welke richting je trein op gaat, aan welke kant van de trein je weer moet uitstappen en ook zoiets simpels als in welke klas je zit een lastige vraag is. De vooruitstrevende technologie wordt gelukkig een steeds toegankelijker en betrouwbaarder hulpmiddel voor ons. En o ja, dan is er natuurlijk ook nog de klassieke omroeper op het station. Ook zeer handig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *