Gewaagde sprong

Kleine klassen van maximaal negen leerlingen, op een school waar iedereen je naam kent en alle lesstof is aangepast naar de behoeften van iedere slechtziende of blinde leerling. Kortom: een veilige leeromgeving voor iedereen met een visuele beperking. En dan… een school als een doolhof met grote klassen van minimaal twaalf leerlingen. Bijna niemand kent je naam. Lesstof wordt gepresenteerd op digiborden en rondgestuurd in pdf-formaat. Bij veel lessen moet je van te voren een gesprek aangaan met de docent om het over eventuele aanpassingen te hebben. Dit contrast is realiteit. Het is de overstap van speciaal, middelbaar onderwijs naar regulier, hoger onderwijs.

Studeren is minder vanzelfsprekend wanneer je ogen slecht werken. Er is geen speciaal hoger onderwijs, dus het is vrij logisch als iemand die al z’n hele leven op speciaal onderwijs heeft gezeten, een beetje huiverig wordt bij het idee van overgaan naar het hbo: het ‘onaangepaste’ onderwijs. Ik zal niet ontkennen dat ik er vaak over heb gedacht om het niet te doen. Ten slotte is een hbo-diploma geen garantie voor een goedbetaalde baan. Natuurlijk, je hebt er wat meer kans op, maar de toekomst blijft – juist in deze tijd en vooral als je visueel beperkt bent – onzeker. Waarom ik toch voor een hbo-opleiding gekozen heb? Ik denk om wat meer tijd te rekken tot ik echt de arbeidsmarkt op moet. Tijd om eventueel mijn eerste roman uit te geven. En ook omdat ik de opleiding en het bijbehorende werkgebied erg interessant vind natuurlijk.

En nu volg ik al ruim een maand de opleiding ‘media, informatie en communicatie’. Dit is niet de meest makkelijke opleiding voor iemand met ogen zoals de mijne, maar de lessen zijn leuk, gevarieerd en je moet er creatief bezig zijn, iets wat ik geweldig vind. Alleen zo jammer dat er zo veel met beeld gewerkt wordt. Misschien is het daarom, misschien door het reizen of het vinden van de juiste lokalen in een gebouw als een doolhof, waardoor ik elke dag zwaar uitgeput ben. Het is ook allemaal zo anders dan wat ik gewend ben. Ik ben opgegroeid in een, zoals ze zeggen, beschermde omgeving, maar nu sta ik plotseling middenin een compleet nieuwe wereld: de buitenwereld. Omringt door zienden die allemaal een taal spreken die ik heel slecht beheers: de taal van de non-verbale communicatie, voel ik me soms een beetje verloren, laat ik daar vooral eerlijk over zijn. En ik heb nog geen idee waar deze weg die ik gekozen heb me heen zal leiden. Het is een sprong in het onbekende.

Maar ik houd de moed er in. Wie weet wordt deze studie vertrouwd voor me, het reizen naar de school een routine. Wie weet ontdek ik hoe ik met de ‘ziende’ medemens kan omgaan zonder afstandelijk of dwaas over te komen. De opleiding zelf is heel erg leuk. Uitdagend, maar leuk. Dat is in ieder geval al iets, toch?

One Reply to “Gewaagde sprong

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *