Van kop tot staart

Ik ben aangeslagen en teleurgesteld door het onprofessionele optreden van KNGF Geleidehonden. Sorry, maar op een andere manier kan ik dit niet verwoorden. Als je de grootste geleidehondenschool van het land bent en de cliënten binnenstromen, zie je blijkbaar wel eens iets over het hoofd bij één van die binnenstromende cliënten. Dat iets was in mijn geval onze huishond Leo.

bestand-06-01-17-16-02-17

Het is me toch een schatje: braaf, sociaal en luistert uitstekend naar zijn bazen. Hij kan prima omgaan met andere honden. Geen vuiltje aan de lucht, zou je denken. Een geleidehond zou zonder problemen bij hem geplaatst moeten kunnen worden, ware het niet dat Leo een Engelse Stafford is, een vechthond. Ten minste, zijn ras wordt gezien als een vechtsoort, vanwege de bouw en de spierkracht en omdat ze vroeger gefokt werden voor gebruik bij gevechten met beren en stieren. Echter, jaren en jaren geleden al is dit ras omgetoverd tot gezinshond. Bovendien is Leo qua karakter verre van een vechthond. Het ras is voor de gespecialiseerde geleidehondenschool tot ieders verbazing toch nog reden genoeg om hun cliënt na een jaar van papierwerk in orde maken, inlezen, Dogsim-lessen volgen en routes uitbreiden, alsnog af te wijzen.

Oké, dat ze een beetje bang zijn om een hond van 40.000 euro aan zo’n sterke soortgenoot bloot te stellen, daar kan ik nog wel inkomen. Het zou ook allemaal veel minder erg zijn als ze me direct hadden afgewezen, of me er ten minste in het begin al op hadden geattendeerd dat Leo mogelijk een ‘probleem’ zou kunnen vormen. Ze wisten namelijk al vanaf het eerste moment dat we een Stafford in huis hebben. En dat is een lange tijd, want ik doorloop dit traject al sinds het begin van vorig jaar en sta sinds eind februari van dat jaar (2016) passief op de wachtlijst (zie: Dagje Arnhem). Ja, ze wisten het, maar ze waren veel te druk met andere punten waarop ik eventueel afgewezen kon worden. Ik liep te weinig zelfstandig en kende te weinig routes, moest nog een hoop papier werk in orde maken om goedkeuring te krijgen van de verzekering, Dogsim-lessen volgen en zo meer. Met die lessen ging ik vrij snel optimistisch aan de slag met mijn ergotherapeut (zie: Mijn metalen hond en ik). De papieren voor de zorgverzekering (low-vision-onderzoek, verklaring van de huisarts, verklaring van mijn therapeute dat ik perfect met de Dogsim kon lopen), duurden wat langer, maar waren in juli ook allemaal verzameld. Een paar weken later kreeg ik bericht van mijn zorgverzekering dat ze mijn aanvraag voor een geleidehond hadden gehonoreerd. Mijn routes werden uitgebreid en ik reisde steeds meer zelfstandig. Tegenwoordig doe ik dit bijna iedere dag, op en neer naar mijn studie. En toen kwam er in oktober het tweede voorzorggesprek (zie: Toekomstmuziek). Als dit gesprek een positieve uitkomst had, zou ik actief op de wachtlijst voor een geleidehond worden geplaatst. Dit gesprek had al in juni plaats kunnen vinden, maar werd steeds verplaatst tot we uitkwamen in oktober. Dit is overigens niet helemaal te wijten aan het KNGF, er kwam in mijn privésituatie steeds wat tussen. Wel is het zo dat het gesprek dan soms met meer dan twee maanden verschoven moest worden, omdat die school gewoon omkomt in het werk als je het mij vraagt.

Maar goed, het tweede voorzorggesprek verliep dus niet gunstig. Ik had uiteindelijk tóch te weinig werkaanbod voor de hond en moest zoeken naar een langere route naar het station. Ik was natuurlijk teleurgesteld, ervan overtuigd dat ik echt wel genoeg werktijd voor het dier had. Maar goed, nog steeds met goede moed ging ik met de vriend van mijn moeder, die de buurt beter kent dan ik, op zoek naar een langere route naar het station. We vonden een route van een half uur en met een optimistisch gevoel belde ik naar KNGF om te melden dat mijn werktijd verruimd was. Een paar dagen later kreeg ik een mail: u bent actief op onze wachtlijst geplaatst.

En toen kwam Rocco. Het was ondertussen al december en ik leefde mijn leven met een gerust hart, wetende dat alle obstakels nu uit de weg geruimd waren en dat mijn hond niet zo lang meer op zich zou laten wachten. En ja hoor, op maandag 12 december belden ze me met de mededeling dat ze een hond voor me gevonden hadden: een zwarte labrador genaamd Rocco. Ik liep natuurlijk op wolkjes en was vreselijk blij. Binnenkort zou ik met het beestje kennismaken en dan kon het natuurlijk al helemaal niet lang meer duren. Helaas, het enige wat niet lang mocht duren, was mijn vreugde. De volgende dag al werd ik gebeld en meldde dezelfde vrouw die me had verteld dat Rocco aan mij gekoppeld was (een zeer vriendelijk mens overigens) dat Rocco toch niet bij me geplaatst mocht worden vanwege Leo. Ja, toen pas kwamen ze er mee. Kennelijk was de regeling dat ze geen geleidehonden meer plaatsen bij mogelijk gevaarlijke vechtsoorten, net pas ingegaan. Blijkbaar val je dan niet buiten die regeling als je al maanden op de wachtlijst staat. Maar de vrouw meldde me ook dat er een kans was dat ik alsnog een geleidehond zou krijgen (zie: Voor- en tegenspoed). Er zouden twee vrouwen bij ons langskomen die onze hond individueel zouden keuren, omdat ik al zo lang bij hen op de wachtlijst stond.

Aan het begin van de week, op maandag, stonden ze op de stoep. Mijn moeder en ik maakten ons nergens zorgen over. Zoals ik eerder al zei is Leo lief en sociaal, erg sullig en helemaal niet zo dominant. Hij zou deze keuring met glans doorstaan, dachten we. Maar nee hoor, natuurlijk werd het me niet zo gemakkelijk gemaakt. Het werd al snel duidelijk dat deze mensen twee uur in de auto hadden gezeten om me persoonlijk mee te delen dat ik géén hond zou krijgen. Ja, je leest het goed. De mensen bij KNGF Geleidehonden hadden er na onze telefonische afspraak voor de keuring nog eens goed over nagedacht en besloten dat ze tóch geen uitzondering zouden maken, ook niet voor een cliënt die al zo lang op de wachtlijst stond en al zo veel moeite had gedaan voor die hond. Geen sprake van, geen discussie mogelijk ,nee, nee. Toen vroeg mijn moeder nog of de situatie zou veranderen als ik bij mijn vader zou gaan wonen. Dit zou zwaar zijn voor me, want hij is er doordeweeks nooit, wat zou betekenen dat ik praktisch op mezelf ga wonen. Mijn vader heeft overigens helemaal geen huisdieren. Nou, dat zou wel kunnen, maar als ik dan bij mijn moeder zou gaan logeren zouden de honden angstvallig gescheiden moeten worden. En dan nog was er kans dat de school uiteindelijk weer moeilijk zou gaan doen, waarschijnlijk als ik al lang gesetteld was in mijn vaders huis, een nieuwe hond aan mij gekoppeld.

KNGF, één geldverslindende papierwinkel. Wij maar doneren zodat de directeuren een vette bonus krijgen en ze medewerkers op en neer van Amsterdam naar Hengelo kunnen sturen om hun afgewezen cliënten een trap na te geven. Ik heb het echter nog niet opgegeven en zoek mijn heil nu bij wat kleinere geleidehondenscholen, iets wat die niet onaardige vrouwen me tijdens dat vervelende gesprek ook aanraadden. Mijn moeder belde toen ze weg waren meteen met wat scholen, waarbij de eerste vraag die ze stelde was: “voor wij het traject in gaan, plaatsen jullie ook geleidehonden bij Engelse staffords?” En zo kwamen we bij de school van Herman Jansen terecht, waarmee ik vandaag een gesprek had. Dit gesprek is zo goed verlopen, beter dan ik had durven hopen. Sterker nog: ze hebben bijna meteen een hond aan mij gekoppeld waarvan bijna zeker is dat ik die binnenkort krijg. Dit omdat ze erg met me meeleven en wisten dat ik zo lang op een hond heb moeten wachten, dat ze me een beetje voorrang geven. Dus, volg mijn blog en blijf op de hoogte!

10 Replies to “Van kop tot staart

  1. We wensen je heel veel plezier straks als de hond bij je komt.
    Zelf hebben wij ook een geleidehond van Herman en Wendy, en we zijn super tevreden hier over.
    Moet dan ook eerlijk zeggen had me geen betere en lieve mensen voor kunnen stellen, ik heb de vrijheid toen terug gekregen. Mila is nu 7 jaar maar ze doet haar werk nog steeds met plezier…als je weg gaat dan is er geblaf en gezang hier in huis hahaha.

    Ga straks heerlijk genieten samen, groetjes Roland en Jolanda Haft. En een dike knuffel van Mila.

    1. Heel erg bedankt! Ik heb er inderdaad een heel goed gevoel bij, de school komt warmer en vriendelijker over dan het KNGF! Groetjes terug en een dikke knuffel voor Mila!!

  2. Ik heb je bericht gedeeld op Facebook ook ik heb een hond van Herman en Wendy ik wilde eerst bij Kngf kon niet omdat ik volgens hun te veel visus had toen gelijk naar de stand van geleidehondenschool Herman Jansen gegaan en dat klikte meteen als je belt weten ze vaak gelijk welke hond je hebt en ben je dus niet een nummer dat vind ik zelf heel erg prettig

    Veel plezier straks met je maatje en een poot van Boris

    1. Dank je wel! Dat is het probleem denk ik, de meesten denken als eerst aan KNGF waardoor ze zo groot worden en hun cliënten nummertjes zijn. Wieweet helpt dit bericht hen en krijgen ze wat meer rust!🙂

  3. Dat je bij KNGF een nummer begint te worden, of bent, dat erken ik. Deze club word te groot. Zelf heb ik een hond van KNGF. Ik ben uiterst tevreden. Toegegeven mijn eerste en mijn huidige hond komen bij een externe trainer. Ook ik moest bewijzen dat ik genoeg werkaanbod had, terwijl ik 8,5 jaar al met een hond van hen liep. Ik snap dat ook wel want het is een bak geld waar wij het over hebben. Ik hoop dat je geluk hebt met de combi die men in gedachte heeft. Persoonlijk moet ik er niet aan denken een hond te hebben van een van de andere scholen in Nederland. Ik heb beide scholen Jansen en Gaus een veel slechter gevoel dan KNGF. Ik weet waar ik het over heb omdat ik bij alle scholen in de keuken heb mogen kijken. Persoonlijk heb ik ook mindere ervaring met Jansen honden. 3 keer heb ik met een hond van hen een incident gehad. Dat kwam puur door de opvoeding, opleiding. Het ligt maar net aan waar je een goed gevoel bij hebt.

      1. Wij waren puppycoach bij zowel Gaus als Herman Jansen en uit ervaring kunnen we zeggen dat Gaus beter opleidt…Jansen geeft je geen sturing met een pupje en ik vindt dat ze de match tussen een cliënt en een hond niet echt goed doen. Wij hebben nu een gepensioneerde hond van Jansen en onze Maxime was echt geen goede match met de client. Dat bleek ook nadat ze de hond heel makkelijk afstonden….voor een herder is normaal gesproken de baas alles..maar ze ging gemakkelijk met ons mee. Nu na 3 jaar volgen haar ogen ons constant en gaat ze echt niet meer met iedereen mee.

        1. Mijn man heeft sinds september 2015 een golddoedel van Herman Janssen .
          Een geweldige goeie match zeer dik tevreden ,als baasje moet je ook zorgen dat die match goed blijft.
          Niet altijd de schuld op de school wijzen maar ook eens bij je zelf kijken wat doe ik fout.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *