Voor- en tegenspoed

Ken je dat? Je krijgt op één dag zo veel goed nieuws, dat je bij jezelf gaat denken: mijn geluk kan echt niet op. Tegelijkertijd overvalt je het gevoel dat er na een hoogtepunt altijd een dieptepunt moet komen en dan ga je je afvragen hoe lang dit geluk nog zal aanhouden. Dat gevoel had ik dus afgelopen maandag. Ik kreeg niet alleen te horen dat de gecorrigeerde versie van mijn manuscript was goedgekeurd en dat mijn boek op vrijdag 30 december wordt uitgegeven, maar ook dat de geleidehondenschool eindelijk een hond voor me had gevonden. Dubbel goed nieuws dus. En toen, een dag later, een koude douche.

Ik verkeerde in een alles buitensluitende roes toen ik die dinsdag naar school ging. Ik had me de afgelopen week vreselijke zorgen gemaakt om dat boek. De angst dat het niet goedgekeurd zou worden en ik mijn corrector er opnieuw naar moest laten kijken, of dat de uitgeverij er klaar mee was en mijn boek zou opgeven, hing de hele tijd als een dreigende donderwolk boven mijn hoofd. Ook de onzekerheid over mijn geleidehond, wanneer die nou eindelijk zou komen, was in één klap weg. Ik kon weer verder kijken dan het hier en nu en zag een glansrijke toekomst waarin al mijn dromen – of toch in ieder geval de meesten – uitkwamen. En toen, diezelfde ochtend, belde de geleidehondenschool. Ik dacht dat het zou gaan over de kennismaking met mijn geleidehond, die de volgende week gepland stond en waarover ze me zouden terugbellen omdat ik nog wat vragen had. Het tegendeel bleek waar: ze hadden heel slecht nieuws voor me. De hond die ze aan mij hadden gekoppeld, een zwart labradormannetje, kon niet bij me worden geplaatst omdat ze eigenlijk geen geleidehonden meer plaatsten bij vechthonden in huis. Onze huishond is een vechtsoort, of in ieder geval dat is zijn ras. Het beestje zelf is verre van agressief.

De school heeft geblunderd. Ze hadden me daar veel eerder op moeten afwijzen, want ik heb er nooit een geheim van gemaakt wat voor soort hond we hebben. Echter, ik ben heel erg blij dat ze zo geblunderd hebben. Ik stond namelijk al zo lang bij hen op de lijst, dat ze besloten dat het onacceptabel was om mij nu direct weer af te wijzen. Begin januari zullen er een paar mensen van de school langskomen om onze huishond Leo te beoordelen. Ze kijken dan naar zijn karakter en hoe goed hij is met andere honden. De school heeft slechte ervaringen met zijn ras, bijtincidenten en zo. Maar ik weet zeker dat, als ze Leo zien, ze tot de conclusie komen dat het een braaf dier is.

Mijn lange wachttijd bij de geleidehondenschool heeft me dus gered. Onze hond wordt individueel beoordeeld, en dat doen ze anders nooit. Wel een beetje discriminerend eigenlijk: een hond afwijzen door zijn ras. Ja, racisme blijft zelfs de dieren niet bespaard! Gelukkig gaat mijn boek nog wel gewoon door en zal het vrijdag 30 december te koop zijn.

One Reply to “Voor- en tegenspoed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *