Spreken is zilver

Mijn fascinatie voor de Nederlandse nasynchronisatie begon bij de Harry Potter films. Deze acht films zijn allemaal nagesynchroniseerd in Nederland, door dezelfde studio. Ik vond deze Nederlandse versie zo geweldig door de stemmen, met name die van Draco Malfidus en Harry Potter. Stemmen die veel indruk op me maakten door de overtuiging waarmee ze werden ingesproken. Ik weet nog dat ik eerst dacht dat de hele film door Nederlandse acteurs was nagespeeld, totdat ik besefte dat het stemacteurs waren die gewoon in een klein hokje zaten en de stem inspraken.

Ja, ik weet het, veel mensen ergeren zich enorm aan nasynchronisatie. Op zich snap ik dat wel. Als je eerst het origineel hebt gekeken en gehecht bent geraakt aan de originele, (Engelse), stemmen, kun je moeilijk wennen aan de Nederlandse. En waarom zou je ook, als je het in het Engels gewoon prima kunt volgen? Natuurlijk geldt dit ook voor het omgekeerde. Als je eerst de Nederlandse versie hebt gekeken, zal je waarschijnlijk niet snel de originele versie gaan kijken.

Wat men over het algemeen nog meer stoort aan nasynchronisatie zijn de lipbewegingen, die vaak niet overeenkomen met wat er gezegd wordt in de nagesynchroniseerde versie. Echter, ik heb daar natuurlijk amper last van. Eén van de weinige voordelen van mijn beperkte gezichtsvermogen, denk ik.

Een nadeel van die beperking is dan weer, dat ik geen ondertiteling kan lezen. In Nederland is het, in tegenstelling tot in Duitsland, vrij ongebruikelijk dat live-action-films worden nagesynchroniseerd, met uitzondering van kinderfilms zoals Harry Potter. Ondertitelen is daarentegen veel gebruikelijker. Mijn Engels is niet slecht, maar puur op je vermogen om deze taal te begrijpen vertrouwen, zonder ondertiteling als ondersteuning, kan lastig zijn. Ook daarom vind ik nasynchronisatie ideaal, omdat ik dan gewoon in mijn eigen taal een film kan volgen.

Stemacteurs zijn voor mij gelijk aan wat acteurs voor anderen zijn. Van sommigen ben ik zelfs fan. Ik vind ook dat ze voor hun werk te weinig credits krijgen, want vaak zat gebeurt het dat ik een cartoon in het Nederlands kijk en niet kan achterhalen wie de stemacteurs zijn. Soms herken ik er een paar, maar dat is dan dat. Heel soms staan de Nederlandse stemacteurs op Wikipedia, maar het gebeurt vaker dat dit niet zo is. Echter, laatst heb ik via een mede-leerling een Youtube-kanaal ontdekt waar stemacteurs, waaronder die van de HP-films, werden geïnterviewd. Ik was dolenthousiast, eindelijk kon ik horen hoe ze praatten als ze niet acteerden. Ook kreeg ik meer informatie over hen zelf… Het kanaal is te vinden onder de naam ‘Stemmen van toen’.

Een bekend spreekwoord luidt: “spreken is zilver, zwijgen is goud.” Nou, ik prefereer zilver boven goud, dus van mij mogen alle stemacteurs hun werk voortzetten, zeker weten. Nasynchronisatie is namelijk niet alleen fijn voor jonge kinderen die nog niet goed kunnen lezen, maar ook voor visueel beperkten, in het bijzonder voor diegenen die het Engels slecht beheersen.

One Reply to “Spreken is zilver

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *