Bloed is leven

Lichaam en geest zijn zo onlosmakelijk en op vele manieren met elkaar verbonden, dat veel mensen er van overtuigd zijn dat ze niet afzonderlijk van elkaar kunnen voortleven. Ik zelf geloof dat het wél kan. Wanneer iemand hersendood is, is hij ‘dood voor de wereld’, maar het lichaam leeft in principe nog. Ook geloof ik in leven na de dood, al sta ik nog al sceptisch tegenover het idee van hemel en hel. Als ik in een filosofische bui ben kan ik lang over de connecties tussen geest en lichaam discussiëren of piekeren. Een paar dagen geleden werd ik opnieuw met dit vraagstuk geconfronteerd, toen ik naar de bloedbank ging om mijn bloed te laten keuren voor donatie.

Ik wil al heel lang bloeddonor worden. Zo ver ik weet is mijn bloed helemaal gezond en kan ik het dus aan mensen die het hard nodig hebben, schenken. Natuurlijk wil de bloedbank eerst zelf het bloed van een nieuwe donor testen, want ze kunnen daar geen risico’s mee nemen. Ik had me mentaal goed op het bloedprikken voorbereid, achteraf misschien te goed, denk ik nu. Vroeger kon ik goed tegen prikken. Ik ben ook nooit bang geweest voor naalden, nu nog steeds niet. Toch krijg ik vaak de kriebels bij verhalen over ontstekingen, bloeduitstortingen of ander fysiek leed. Toen een kapster ooit tegen me zei dat ik last had van haaruitval, viel ik bijna flauw. Als ik een poosje sta in een warme, vochtige ruimte als een badkamer of een keuken ,heb ik daar ook last van. Het zijn dezelfde verschijnselen: licht hoofd, een warm gevoel, een druk op mijn oren en het gevoel dat ik ieder moment onderuit kan gaan. De laatste keer dat ik moest bloedprikken voor onderzoek, ging het echter prima. Alleen het idee dat een naald bloed uit mijn lichaam had gehaald, maakte mijn maag een beetje wankel, maar verder had ik helemaal nergens last van. Ik ging er dus vanuit dat het bloedprikken nu, zeker nu ik het voor een goed doel deed, me makkelijk af zou gaan.

Een klein prikje in mijn pink om het ijzergehalte in mijn bloed te meten, deed me echter de das om. Het is niet te geloven. Ik denk juist doordat ik bang was om flauw te vallen, dat ik ook bijna flauw viel. Ik dacht er te veel en te vaak aan, ook tijdens de prik. De donorarts vroeg me of het ging, en ik hield vol dat ik me uitstekend voelde. Het was niet alleen zo dat ik me niet wilde laten kennen, maar ook dat, als ik nu onderuit zou gaan, ik niet in aanmerking zou komen voor het donorschap. Bovendien dacht ik dat het gevoel wel weer zou zakken als ik maar diep genoeg bleef ademen. Helaas, het gevoel zakte niet en werd alleen maar erger. De dokter zag mijn gezicht wit wegtrekken en ik voelde het. Hij haastte zich weg en kwam terug met een vochtig doekje, dat hij tegen mijn voorhoofd drukte. Een paar assistentes hielpen me op een rijdende ligstoel en reden me het kamertje uit. Ik moest blijven liggen en kreeg een bekertje water. Zelf vond ik het allemaal een beetje overdreven, al die commotie, want uit ervaring wist ik dat dit gevoel zo weer over zou zijn. Ik ben ook nog nooit echt flauwgevallen, dus het zou wel goedkomen. Mijn bloeddruk was echter veel te laag. Ik werd uit het systeem gehaald en ongeschikt verklaard als bloeddonor. Dit frustreerde me mateloos, ook omdat ik er zelf niets over te zeggen had. Maar ja, zoals ik eerder al schreef, ze kunnen daar geen risico’s mee nemen.

Volgens de arts is mijn heftige, lichamelijke reactie op het prikje voortgekomen uit het onbewust te veel nadenken over de gevolgen van zo’n prik. Het is dus puur psychisch, en ook niet veroorzaakt door mijn angst voor naalden, want ik ben helemaal niet bang voor naalden. Ik voelde me vooraf ook niet gespannen of gestrest en had goed gegeten, al was ik dus wel bang om flauw te vallen. Ik wil nog steeds heel graag bloeddonor worden en zoek naar manieren om deze irritante reactie tegen te gaan. Op fora heb ik tips gevonden als: ‘diep en goed blijven ademen’ en ‘de andere kant op kijken’. Nou, dat deed ik sowieso, maar bij mij heeft het ook niets met kijken te maken. Mij is geadviseerd over een jaar terug te komen. Wie weet ben ik dan in staat mijn onlosmakelijk met elkaar verbonden lichaam en geest, afzonderlijk van elkaar te zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *