Zwaar weer (Verhaal van de maand)

 

Het geschreeuw dat achter ons opklonk bezorgde me een sterk gevoel van onveiligheid en veroorzaakte een nieuwe dosis adrenaline in mijn bloed. De stemmen die ons toeriepen waren vervult van opwinding en haat. Rose trok me mee de trappen naar de parkeergarage af, zonder op of om te kijken. Ik daarentegen liep een stuk langzamer dan zij en keek continu onrustig om me heen.

“Schiet op, voor de boel hier instort!” Haar hakken tikten geagiteerd op de stenen treden. In de parkeergarage onder het brandende flatgebouw was het stil. De auto’s stonden er verlaten en verloren bij. Het zou niet lang duren voor honderdduizenden kilo’s beton er onherstelbare wrakken van zouden maken. Alleen wanhopige zielen zoals wij zouden hun auto nu ophalen.

“Stap in, vlug!” Ik rende naar de bijrijderskant van de glimmende, zilveren sportwagen van Rose, die met de neus naar de ingang gericht stond, klaar om er vandoor te racen.

De banden gierden over het wegdek, terwijl onze woning achter ons in vlammen opging. Gitzwarte rookwolken verduisterden de nog jonge dag en gaf de omgeving een gruizig aanzien. Een explosie verderop in de straat trok mijn aandacht. Nog meer geschreeuw. Auto’s die gestart werden. Rose gaf nog wat extra gas om maar zo gauw mogelijk weg te komen.

“Het lijkt wel alsof de hele stad achter ons aan zit”, zei ik met een lichte beving in mijn stem.

“Tja, de halve stad werkt voor Emile, dus dat lijkt niet onwaarschijnlijk. En in feite zitten ze niet achter ons aan, Naïla. Ze zoeken je vader”. Er viel een korte stilte. Ik keek zwijgend voor me uit, terwijl mijn handen zich samenbalden rond mijn gordel. Rose legde een kalmerende hand op mijn arm. Van opzei keek ik haar aan.

“Het is altijd mijn vader. Ik kan mijn moeder niet meer zien door mijn vader. We zijn altijd maar op de vlucht dankzij mijn vader. Ik ken die vent niet eens, en toch haat ik hem!”

“Jouw vader had grootse plannen voor de wereld. Door een oppermacht te creëren wilde hij de wereldvrede bewerkstelligen.” Ik werd gek van Rose en haar beheerste manier van praten. Meestal hielp dat mij om mijn eigen wilde gedachten tot rust te brengen, maar nu… nu mijn huis in vlammen opging en we als wilde beesten werden opgejaagd…

“Mijn vader was een dealer. Hij handelde in drugs, in mensen en… vergeet ik nog wat? O ja, hij moordde.”

“Dat is wat jouw moeder je verteld heeft, maar vergeet niet dat haar mening aangetast is door wrok.”

“Ja en wat heeft die wrok precies veroorzaakt?”

“Voor een jongvolwassene ben je behoorlijk slim. Je stelt de juiste vragen.”

“Slim? Ja, dat zal ik wel van mijn pa geërfd hebben. Ik bedoel, ik ben de dochter van een zware crimineel die nooit door de politie gepakt is!” De sportwagen zwenkte de snelweg op en Rose vestigde haar blik weer op het verkeer voor haar.

“Naïla, laat het.”

“Nee, ik kan er niet meer tegen om op de vlucht te zijn vanwege een man die mij toevallig verwekt heeft, maar voor de rest nooit moeite voor me gedaan heeft. Zijn smerige zaakjes waren belangrijker. En waarom zit die bende van Emile eigenlijk achter ons aan? Waarom willen ze mijn vader en waarom denken ze dat ik of jij weet waar die is?” Deze vragen stelde ik mezelf en Rose, en als ik haar zag mijn moeder, al mijn hele leven, maar nu was mijn toon dringender. De bom was gebarsten en wij waren op de vlucht. Ik wilde antwoorden.

`Lieverd, je bent nu bijna achttien en je hebt al veel meegemaakt. En nu we zo in het nauw worden gedreven… natuurlijk wil je het hele verhaal horen, dat snap ik`. Ze wierp me haar nepleren tas toe.

“Kijk in het voorvak.” Met trillende vingers ritste ik het voorvak open. Eerst dacht ik dat deze leeg was, maar na er even in rondgetast te hebben voelde ik een stevig stuk papier: een enveloppe. Voorzichtig haalde ik er een blaadje papier uit dat was beschreven met mijn moeders woorden. Ik herkende haar handschrift. Deze brief moest dus van haar zijn. Vol verwachting begon ik te lezen, en hoe meer ik las, des te groter mijn ongeloof en verbijstering groeide. Dit stond er in de brief:

Beste Rose,

Wat heb je je weer in de problemen gestort, lief zusje van me! Ik zei toch dat het niet verstandig was om halsoverkop met die crimineel te trouwen? En dat hij kroongetuige was tegen Emile G maakt alles er nu alleen nog maar erger op. Natuurlijk ben ik bereid om de verantwoordelijkheid voor Naïla op me te nemen. Toch denk ik dat het beter is als ze bij jou verblijft. Ik kan me dan toch voordoen als haar moeder, zodat de bende achter mij aankomt? Mochten ze me vinden, dan is Naïla veilig bij jou, en niemand die achter jou aan komt, toch? Het is riskant, maar we moeten de kleine beschermen. Maar Naïla is als een kind voor me en ik ben bereid mijn leven voor haar te geven. We weten immers allebei dat, zolang Emile nog vrij rondloopt, Naïla’s leven in gevaar is. Er dreigt zwaar weer, Rose! Een storm hangt nu boven ons hoofd die ieder moment kan losbarsten, en wij moeten onze kleine meid voor deze storm behoeden. Ik ben er voor je, voor jullie, en ik zal als haar moeder zijn zolang ik kan.

Liefs,

Nadia

 

Ik staarde zwijgend uit het raam, terwijl ik probeerde te verwerken wat ik had gelezen. Flarden van zinnen uit de brief bleven me maar bezig houden.

“Naïla is als een kind voor me, ik zal als haar moeder zijn zolang ik kan” Hoezo? Wat bedoelt ze daarmee? Nadia van Leersem ís mijn moeder en dit is haar handschrift. Ze doet niet alsof, toch? Ik keek opzei naar Rose, mijn tante blijkbaar. Zelfs dat wist ik niet.

“Leg het me uit.” Toen ik besefte hoe kil en zakelijk het klonk voegde ik er “alsjeblieft” aan toe. Rose haalde diep adem.

“We wilden Emile en zijn mannen op een dwaalspoor zetten. Nadia is inderdaad mijn zus, maar om de bende helemaal een vals beeld te geven van ons, mochten ze ons vinden, besloten we te doen alsof ik een goede vriendin van Nadia was. Ze heeft gelijk, ik ben je moeder. Je kunt je niet voorstellen hoe veel pijn het deed om te doen alsof dit niet zo was. Ik was degene die de fout maakte met Rutger te trouwen, niet mijn zus Toen de drugsbaron Emile achter hem aan ging, dook hij onder en liet hij mij, zwanger en wel, achter. Ik stuurde Nadia, die op dat moment in Ierland verbleef, een brief en kreeg een week later antwoord. Ze kwam tijdelijk terug naar Nederland, omdat het veiliger en sneller ging om bij elkaar te zijn als we afspraken maakten over jou en mij. We besloten dat je de eerste paar jaar van je leven bij haar in Ierland zou doorbrengen, zodat je zou gaan geloven dat zij je moeder was. Toen je een jaar of drie was, ging je terug naar Nederland, naar mij.” Het bleef lang stil. Rose, mijn moeder? Ik kon het nog steeds amper bevatten.

“Jouw vader was een goed mens, al dealde hij en kende hij de onderwereld. Hij wilde via de onderwereld op illegale wijze politieke macht vergaren, of iets in de richting. In het kort komt het er op neer dat hij de bizarre overtuiging had dat het mogelijk was om, via het criminele circuit, de wereld te verbeteren. Toen deed één van zijn beste vrienden, Emile Gerrits, iets onvergefelijks en besloot Rutger, jouw vader, hem te verlinken bij het gerechtshof, waarmee hij zijn eigen leven en dat van zijn gezin op het spel zette. Ja, jouw vader was radicaal.” De sportwagen sloeg af naar rechts. We verlieten de snelweg.

“Rose”, ik kon het nog niet opbrengen haar ‘mama’ te noemen.

“Waar gaan we naartoe?” Ze keek me aan met gloeiende ogen, waarin ik hoop en verwachting dacht te zien. Haar handen omklemden het stuur.

“Wij gaan jouw vader opzoeken”, antwoordde ze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *