Gekooid (Verhaal van de maand)

Ogen, duizenden ogen. Hij probeert al deze verschillende blikken te peilen. Sommigen spreken van bewondering, anderen van walging. Ze zien hem met zijn pauwenstaart opgeheven; vol trots, pracht en praal. Ze zien hem met zijn stekels opgestoken; beschermend, verdedigend. Ze zien hem, maar ze zien hem toch ook weer niet. Ze zien wat ze willen zien en kijken niet verder. Zo veel oordelen die hem stilletjes benaderen en dan…

Rijen dik staan ze voor hem, hun oordeel klaar. Maar als hij zich omdraait staat er niemand achter hem. Tja, en dan maar denken dat hij er immuun voor was geworden. Hij weet dat hij sterk is, sterk genoeg om al deze stille terreur te overleven. Hij weet dat hij vrij is om te gaan, maar hij is gekooid. Een dierentuindier, waar mensen mee op de foto willen of waar ze bang voor zijn.

Ogen, zo veel ogen. Hij probeert de blikken nu te ontwijken. Moe, zo moe. Iedere dag weer staat hij klaar, in weer en wind. En wat krijgt hij als dank? Boze, teleurgestelde blikken, mensen die hem imiteren aan de andere kant van het glas. Het is niet zo dat hij bewonderd wil worden. Het is niet zo dat hij naar positieve aandacht verlangt. Hij wil eigenlijk niets anders dan rust en vrede. Is dat soms te veel gevraagd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *