De mensentuin (Verhaal van de maand)

Dit enigszins maffe verhaal kwam ik een paar dagen geleden tegen tussen mijn schoolbestanden. Ik heb het vorig jaar geschreven voor een les Nederlands. Dit verhaal heeft te maken met het indelen van mensen in ‘hokjes’ en ik heb het geschreven ter illustratie van discriminatie, en niet als een stimulans daarvoor.

******************************

Twee giraffen komen gearmd langs het loket en kopen toegangskaartjes. Het is rustig bij het loket, maar in het park zelf is het druk. Overal lopen groepen leeuwen, tijgers, apen, olifanten en giraffen rond, die geïnteresseerd naar de mensen in de kooien staren. Een klein wolfje trekt haar moeder mee naar het aquarium, waar mensen die kunnen zwemmen door het water waden. Ze bewegen lomp en onelegant, heel anders dan waterdieren doen. Een baviaan, die mensenoppasser is in het park, vertelt de wolven dat mensen niet gebouwd zijn om in het water te leven. Zo kunnen ze ook niet onder water ademen en zwemmen moeten ze leren door speciale lessen te volgen. Lang niet alle mensen kunnen zwemmen. Er zijn dieren die nauwelijks kunnen geloven dat deze wezens ooit over de wereld en alle dieren heersten. De wolven gaan weer naar buiten. Het is nog drukker dan eerst, maar ja, het is ook zulk mooi weer. Overal ziet het zwart van de dieren. In het spelhuis kun je mensenkinderen achter glas bekijken. In de woestijn zijn de woestijnmensen ondergebracht. Deze hebben een donkerdere huid, die ze beschermt tegen de zon. Kamelen gaan graag naar de woestijn om naar deze mensen te kijken. Het wolvenkind trekt haar moeder naar de ijs kar, waar ze ijs bestellen bij een pinguïn. Het is gezellig bij de ijskraam. Iedereen praat over het soort mensen dat ze al gezien hebben. De wilde woudmensen schijnen erg gevaarlijk te zijn. Vooral kleine dieren moeten oppassen. Gelukkig zijn er stevige hekken en veel water, die de woudmensen op afstand houden. Er is ook een speeltuin, waar het kleine wolfje tikkertje doet met een zebra. Op het hek van de speeltuin hangt een bordje waarop staat: ‘verboden elkaar op te eten’. Die bordjes vindt je overal. In de mensentuin mag je ook niet vechten. Er moet vrede heersen, anders komt er te veel chaos. Aan het eind van de middag gaat de kleine wolf weer met haar moeder terug naar huis. Ze weet nu eindelijk hoe mensen eruit zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *