Parels van de npo

Toegangsdeuren van de studio Westergasfabriek, met logo's van DWDD en Jinek

Soms maak ik me erge zorgen om de publieke omroep. Er wordt naar mijn mening veel te veel op bezuinigd en steeds meer omroepen moeten samenwerken om goede programma’s tot stand te laten komen vanwege gebrek aan geld. Eerst dacht ik vanwege gebrek aan leden, maar een korte research wees uit dat dát wel goed zit. Zelf ben ik sinds kort lid van de VARA, waar ik best trots op ben. Dus is het niet gek dat ik gisteren twee van mijn vrienden vol enthousiasme meenam naar het VARA-programma De wereld draait door, waar we, door een via de Facebookpagina van de omroep verkregen kortingscode, met vijftig procent korting binnenkwamen.

Nu zul je terecht denken, wat moet je als zeer slechtziende in het publiek van DWDD? Ik bedoel, waar je amper wat kan zien van de gasten met jouw zicht, en over de filmpjes die getoond worden maar te zwijgen. Echter, in zulke gevallen gaat het toch om de sfeer die we wél ten volle meekrijgen. Bovendien hadden we een speciale ereplaats vlak bij de band aan een apart tafeltje. Dit vanwege de blindengeleidehond van mijn vriendin, waar ze bij DWDD ontroerend veel rekening mee hielden. De band die die avond speelde was erg ‘luidruchtig’ en dus drong één van de medewerkers er op aan om mijn vriendin en haar hond naar buiten te begeleiden zodra de livemuziek begon.

 

We kwamen binnen via de crewingang en zaten ook eerder in de studio dan de rest van het publiek. Bij binnenkomst werden we overigens zorgvuldig, maar echt niet te betuttelend begeleid. Het eerste wat me opviel toen we de studio betraden was de geur. Een aroma als van kruidenbaden, heerlijk! Daarna trof het felle licht me, maar het was niet zo overweldigend dat ik mijn ogen dicht moest knijpen. We namen plaats aan het speciale tafeltje en langzaam druppelden de gasten en het publiek binnen. Op de achtergrond muziek van Aretha Franklin. De tijd kreeg vleugels. De productieleider, waar ik de naam al van kende gezien hij wordt genoemd wanneer de autocue hapert en hij de teksten op papier komt brengen, vertelde ons de do’s en de don’ts tijdens de opnames. En toen kwam hij, de man die ik graag zou willen ontmoeten en ook graag zou willen vermijden uit angst dat ik de fangirl in mij niet onder controle zou kunnen houden: Matthijs van Nieuwkerk. Hij somde op een leuke, ontspannen manier de gasten op die zouden komen en wat er zoal besproken zou worden.

“Ik kan de verveling op jullie gezichten zien als jullie het saai vinden worden,” merkte hij op.

“Dan weet ik dat er een tandje bij moet.” Eén van de gasten die hij opnoemde was Jan Terlouw. Toen ik die naam hoorde, snakte ik vol opwinding naar adem. Hij hoorde dat en vroeg:

“Krijgt u een flauwte?” Godzijdank waren de opnames nog niet begonnen. Ik lachen en zeggen dat het goed ging. Ik voelde me niet voor schut gezet maar had wel even geen adem meer. En ja, toen kwam hij naar ons tafeltje toe. Hij gaf ons om de beurt een hand. Handdrukken vertellen mij zo veel over een persoon. Ik vloog eerst een meter achteruit toen de vriend die mee was opmerkte dat hij onze kant op kwam, kreeg mezelf toen onder controle en kwam weer naar voren om hem de hand te schudden. Niet aanstellen Morena, in principe is hij een gewone man.

 

Na een boeiend voorprogramma kwam het opwindende moment dat we live gingen. De uitzending was mooi en beladen en vloog in een ongelooflijk tempo voorbij. Voor ik het wist was het tijd voor de Lucky TV. Na afloop zagen we Matthijs nog in de bar. Mijn vriendin had hem gevraagd of hij nog met ons op de foto zou willen gaan en hij beloofde ons op te zoeken in de bar, waar hij na afloop van de uitzending naar toe zou gaan. We zijn om de beurt met hem op de foto geweest en het zijn prachtplaatjes geworden, volgens mijn niet altijd te vertrouwen ogen.

Matthijs van Nieuwkerk & Morena Lam
Ja, ik heb toestemming gekregen om dit te posten waar ik maar wil, zei het niet schriftelijk. 🙂

 

Mijn droom is nu gedeeltelijk uitgekomen. Mijn droom om Matthijs te ontmoeten en bij hem aan tafel te komen met mijn boek. Ik heb geen woord gerept over mijn boek toen ik de kans had. Stom? Neh, ik kwam om te genieten van zijn show, niet om mijn boek te promoten. Als het het waard is, bereikt het boek hem vanzelf wel. Of niet, we zullen zien. In ieder geval is het heel makkelijk praten met hem. Hij voelt zich niet verheven boven anderen en al helemaal niet boven ons visueel beperkten. Sterker, ik geloof dat hij respect voor ons kon opbrengen dat wij vanuit het oosten van het land naar A’dam kwamen om De wereld draait door te kunnen bijwonen, zeker in dat pokkenweer dat we hadden.

 

Ten slotte ga ik nog even terugkomen op de geweldige service en het begrip dat ons geboden is door de VARA. Alle medewerkers, technici en andere betrokkenen bij het programma die wij te spreken kregen, waren zo vriendelijk en behulpzaam dat het me ontroerde. Ze waren oprecht blij dat wij er waren, dat geloof ik echt. En er is ons ook meerdere malen gezegd dat het leuk was als we weer komen. Ja ja, dat zeggen ze tegen alle bezoekers. Ik wil er alleen mee zeggen dat ze de geleidehond die we meebrachten blijkbaar niet als last ervoeren en dat ik met gerust hart mijn hond, die ik trouwens volgende week al krijg, mee kan nemen wanneer we weer gaan. Iets wat we sowieso binnenkort weer gaan doen, geen twijfel over mogelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *