Ik stak er een stokje voor

2016-03-20 12.42.05

Op zondag 20 maart kon je de hele dag gratis treinreizen, mits je in het bezit was van het Boekenweekgeschenk. Dit blijkt elk jaar aan het einde van de Boekenweek te kunnen en ik heb dat nooit geweten, tot dit jaar, toen mijn vriend ermee kwam. Via zijn vader had hij een paar van die boekjes geregeld en hij nodigde me uit met hem op stap te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Op zondagochtend stapten we in Gorinchem op de trein met als doel Utrecht Centraal, waar we zomaar in een willekeurige trein zouden stappen om maar te zien waar we uitkwamen. Dat is één van de vervelende dingen van slechtziend zijn: niet kunnen lezen op welke trein je stapt, waardoor je het moet vragen. Tenminste, zo zit dat met mijn zicht. Meestal is dit helemaal niet zo leuk, meer hinderlijk, maar die dag maakten we er gebruik van door ons te laten verrassen. We konden gratis reizen, dus het kon ook niet misgaan. De trein die we uitkozen was tjokvol, er zaten zelfs mensen op de trapjes. Na zonder enig resultaat naar een lege plek in de tweede klas gezocht te hebben – we dachten niet dat dat gratis reizen voor de eerste klas zou gelden – hadden we geen andere keus dan gewoon te blijven staan. Maar toen… stond plotseling de conductrice voor onze neus en zei ons dat we in de eerste klas coupé konden gaan zitten. Die was zo goed als leeg, zei ze. Toen mijn vriend haar erop wees dat we niet eerste klas reisden zei ze het volgende tegen mij: “dat maakt niet uit, ik ben de baas hier in deze trein en ik vind dat u wel een zitplaats verdient”. Natuurlijk duidde ze hierbij op mijn taststok, die toch duidelijk geen wandelstok is? Maar goed, blijkbaar zijn slecht functionerende ogen hét bewijs voor slecht functionerende benen, of andersom. Dit is niet spottend bedoeld naar die vrouw toe, want zij bood ons een zitplaats aan puur uit goede bedoelingen en het was erg aardig van haar. Ik spreek nu louter mijn verbazing uit over hoe mensen soms denken. Hoe dan ook, we mochten gratis eersteklas reizen.

En zo kwam het dat we een uur later in Eindhoven stonden en tot de ontdekking kwamen dat we geen idee hadden wat te doen. We waren in een onbekende stad, zoals de bedoeling was, maar wat nu? Doelloos rondzwalken of opzoek gaan naar iets interessants in de buurt? We zijn ten slotte maar naar de eerste de beste VVV gegaan en hebben daar een kaart van Eindhoven bemachtigd. Toen hadden we een nieuw doel voor ogen: een markt die een eindje van het station vandaan was. De markt vinden was helaas nog niet zo makkelijk, want we zijn beide – vooral ik niet – geen goede kaartlezers. De uitleg van de vrouw bij de VVV bleek niet erg accuraat, dus zo kwam het dat we even later maar besloten wat te gaan shoppen bij de winkels in de buurt.

2016-03-22 20.53.52Na ons korte avontuur in Eindhoven namen we, deze keer bewust, de trein naar Rotterdam om daar de kubuswoningen te gaan bekijken. Dat zijn een soort kunstzinnige, gekleurde, kleine huizen. Daar had ik ook nooit eerder van gehoord, maar het zag er allemaal erg leuk uit. Er was ook een huisje waar toeristen voor een klein bedrag binnen mochten kijken. We zijn samen het hele huis doorgelopen en wat ziet het er daarbinnen scheef uit! Ik grapte dat dit onze toekomstige woning zou worden, maar dat ik dan de toeristenbezichtiging zou afschaffen.

 

 

Vlak bij de woningen stond een reuzenrad, ‘The View’, dat open was. Omdat we nu toch al in Rotterdam waren en nog wat tijd moesten doden tot we de trein naar Dordrecht zouden nemen, waar we tapas zouden gaan eten, besloten we maar een rondje mee te draaien. We betaalden het vereiste bedrag voor twee personen, toen de vrouw achter het loket plotseling vroeg of ik het wel goed zou kunnen zien. Ik antwoordde dat dit waarschijnlijk niet het geval was en… toen kreeg ik het geld terug en twee vrijkaartjes voor het reuzenrad in mijn handen gedrukt. Ik was met stomheid geslagen. Ik bedoel, dit was al de tweede keer die dag dat ik iets gratis kreeg omdat ik een taststok bij me had. Natuurlijk was ik er blij mee, want ik zie inderdaad vrij weinig van alles beneden me als ik in een reuzenrad zit. Toch bizar, je laat je stok zien en iedereen springt een soort van in de houding. Je staat maar even te aarzelen en om je heen te kijken, of er komt al iemand op je af om te vragen of het allemaal wel lukt. Mijn vriend zegt het ook, er komt sneller iemand op hem af om hem te helpen wanneer hij iemand met een stok bij zich heeft. En ik zelf heb het ook gemerkt: als ik zonder stok over straat ga gedragen mensen zich toch anders. Het is een subtiel verschil en het gebeurt ook lang niet altijd dat mensen behulpzamer worden of voorzichtiger met je omgaan. Ik bedoel maar, als je met een taststok keurig over de ribbellijn, die voor ons visueel beperkten is aangelegd, loopt over bijvoorbeeld het station, denk maar niet dat mensen ook maar een centimeter voor je opzei gaan. Wat ik doe is automatisch uitwijken om een botsing te voorkomen, maar als ik iemand te laat zie en diegene struikelt over mijn stok, dan is het toch wel een gevalletje van ‘eigen schuld, dikke bult’. Iedereen reageert dus anders op mijn stok, of ze reageren niet. Deze keer hadden we veel geluk.

2016-03-22 20.53.54-3

We eindigden ons geslaagde dagje uit met tapas in Dordrecht en gingen tegen half tien weer terug naar huis. Dit gratis treinreizen de hele dag is echt voor herhaling vatbaar.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *