Een wereldse ervaring rijker

Het is me gewoon gelukt: examens overleefd, havo-diploma gehaald met redelijk goede resultaten en daarmee een langdurig hoofdstuk met onmenselijk vroeg opstaan en lange dagen op een verre school afgesloten. Tijd om me te richten op een nieuwe periode in mijn leven: studeren. Maar eerst… vakantie!

De afgelopen weken waren een aaneenschakeling van avontuurlijke reizen voor me. Eerst ging ik met mijn ex, die toen nog niet mijn ex was, en vrienden van ons naar Walibi Holland voor een paar dagen. We hadden daar een knus huisje geboekt. Daarna ging ik een week op een internationaal kamp waar blinden en slechtzienden uit 15 verschillende landen in Europa samenkomen. Dit evenement is jaarlijks en vond dit jaar plaats in Dresden, Duitsland. Het was de eerste keer dat ik mee ging, maar ik had het er zo vreselijk naar mijn zin dat het sowieso niet de laatste keer zal zijn. Na deze spetterende week ging ik nog twee weken bijkomen in Hongarije met mijn familie.

logo_ICC

Van deze drie vakanties stak de tweede er met kop en schouders bovenuit. Daarom wil ik daar nog wat meer over vertellen. Ik heb me gedurende een week namelijk nog nooit zo vrij en niet beperkt gevoeld. Ik bedoel, bijna iedereen daar, alle deelnemers en zelfs een aantal van de staf, hadden een visuele beperking. Het was de tegenovergestelde wereld: je was een uitzondering als je goed werkende ogen had. Gedurende negen dagen ben ik als een hyperactieve stuiterbal door het evenement gedarteld, genietend van ieder moment. Zo veel speciale mensen die ik daar heb ontmoet. Zo veel gelijken die ik de hand heb geschud. Eindeloze gesprekken gevoerd, velen daarvan in het Engels, over zo veel verschillende dingen. Het kamp draagt de naam ‘ICC’, acroniem voor International camp on Computers and Communication. Het is dus een kamp voor visueel beperkte jongeren dat ieder jaar in een ander land plaatsvindt. Vorig jaar was dit trouwens Nederland en volgend jaar wordt het België. Van ieder land mocht er een bepaald aantal deelnemers mee. Voor Nederland waren dit er zes.

Wat we daar al die tijd deden, behalve kletsen en drinken, was workshops volgen. Nee, het was niet altijd feest, er waren ook serieuze gedeeltes. Er waren velen verschillende soorten workshops, zoals: hoe te solliciteren, inzicht in persoonlijke kwaliteiten en ambities, life hacking en… waar ik vanaf het eerste moment al naar uitkeek, EHBO! Er waren velen tientallen workshops en we moesten, ruim voor vertrek, een wenslijst met onze favorieten indienen. Ik hoopte zo dat ik bij EHBO zou worden ingedeeld, omdat dit een unieke kans is om te leren voor iemand die zeer slechtziend is. En ja, ik had geluk, de laatste workshop van het evenement was voor mij EHBO. Ik heb daar wat basisdingen opgestoken, zoals hartmassage en zelfs verbinden. Altijd handig toch? Nu nog zorgen dat ik het onthoud.

Iedere ochtend, behalve die van de excursie dag, begon ongeveer hetzelfde. We verzamelden in een hal in het universiteitsgebouw waar de workshops plaatsvonden, werden enthousiast begroet en vervolgens ingedeeld door één van de hoofdorganisatoren, die de workshops omriep, gevolgd door de namen van de deelnemers. Dat was lachen, gezien sommige namen voor de arme man bijna onmogelijk waren om uit te spreken.

De excursie dag, die ik net ook al noemde, was echt lachen, hoewel ik in het begin nogal zwaar oververmoeid was – laat naar bed met drank op en vervolgens vroeg opstaan gaat op een gegeven moment zijn tol eisen – en gedurende een rondleiding door het hygiènemuseum van Dresden zocht ik continu plekken om mijn vermoeide lijf te laten neerstrijken. Daarna probeerde ik wat slaap te pakken in een drukke bus met harde rugleuningen en maakten mijn lieve landgenoten foto’s van me. Het tweede deel van de dag was een ware helletocht door een natuurlijk doolhof van rotsen. Nat en modderig kwam ik er uit gekropen, spijt hebbend dat ik was meegegaan en niet voor de rustige wandeling door het bos had gekozen. Maar ja, wist ik veel, ik dacht dat het een schoon, echt doolhof was waar we zelf de weg door moesten zoeken. Ik bedoel, ik ben best avontuurlijk aangelegd hoor. Maar mijn leven wagen op vochtige rotsen, proberend met mijn groepje om de grote groep bij te houden… Oké, om eerlijk te zijn heb ik de hele weg gelachen om mijn eigen vallen en de zenuwen van onze gidsen.

We sloten de dag gezamenlijk af met een barbecue die erg gezellig was. Er was wel niet veel vlees om uit te kiezen, slechts worsten en kip als ik me goed herinner, en kaas voor vegetariërs, maar dat gezellig samen zitten en gratis bier maakte het wel weer goed.

Ik heb een paar nieuwe vrienden gemaakt op het kamp, waaronder de landgenoten waarmee ik de reis vanaf Amsterdam naar Dresden heb gemaakt. Tragedie is het wel dat een aantal van die nieuwe vrienden natuurlijk buitenlands is en dus ver weg woont. Ik had zelf vooral een goede klik met een aantal Britten, waarschijnlijk omdat ik altijd al een zwak voor Engeland heb gehad.

Dat was wel het jammere van het kamp: we bleven voornamelijk bij onze Nederlandse groep en kregen vaak niet de kans om ons bij anderen te voegen. Op de laatste dag bijvoorbeeld wilden de Britten een wandeling maken door het park en wij mochten mee. Oké, we, het enige andere meisje dat mee was en ook gek was op Engelsen, en ik, sprongen een gat in de lucht. Het werd ons echter verboden door onze nationale coördinatoren, die met ons de stad in wilden. We gingen dus enigszins terneergeslagen mee naar de stad, verwachtend dat we daar dan vast wel iets met z’n allen gingen doen. Maar nee, wat bleek, we moesten in het winkelcentrum zelf maar wat rondhangen en zien hoe we onze tijd doorbrachten. Tot onze frustratie natuurlijk, want wij waren liever buiten geweest met de Engelsen.

Maar al met al was het kamp erg geslaagd en heb ik enorm genoten van alles en iedereen. Volgend jaar weer dus!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *